Je komt aan in Torme met zware benen en een hoofd dat vooral stil wil zijn. Rugzak neer, schoenen uit. Deze dag mag je afvinken.
Terugkijkend was het vooral lang. Zo’n 34 kilometer, ruim 10 uur onderweg. Er zit geen enkele gemene klim in die je bijblijft. Het is steeds op en neer, en dat slijt. De kilometers sluipen erin, je knieën voelen de afdalingen en je hoofd merkt de laatste uren. Wie halverwege rustig eet en zijn tempo bewaakt, loopt Torme met een rechte rug binnen. Wie te snel begint, betaalt aan het eind.
Slaap lekker, pelgrim. Je hebt het gelopen.