Je benen zijn de eerste uren nog fris, maar tegen de middag voel je de kilometers. Je hoofd mag intussen rondzwerven. Dit is geen dag met een felle klim, wel een dag die gewoon blijft doorlopen.
Je loopt door het groen van de Périgord: bos, weiland en hier en daar een dorpje. De route gaat zachtjes op en neer. Aan het eind heb je wat meer gedaald dan geklommen, dat scheelt voor de vermoeide benen. Thiviers komt zonder poespas in beeld, als een stad waar je blij mee bent.
Met bijna 8 uur lopen is het slim om je pauzes ruim te nemen. Dan kom je met daglicht aan.