Je benen draaien vanzelf en je adem blijft rustig. Er is weinig wat je uit je ritme haalt: het hoogste punt ligt nauwelijks boven zeeniveau en klimmen komt er amper aan te pas. Een dag om je hoofd leeg te laten lopen.
Zo’n 20 kilometer, ruim vijf uur. Veel is eenvoudig doorstappen, en het mooie zit in de kleine dingen: een rij wijnranken, een stille dorpsstraat, een stuk open akker. Aan het eind kondigt Blaye zich aan met de muren van de citadel, het vestingwerk van Vauban. Je loopt de stad in met licht vermoeide voeten en een tevreden gevoel. Achter de wallen glijdt de brede, bruine Gironde voorbij.