Je laat Blaye achter je met de citadel nog in de rug. De stad wordt snel stil. De Gironde, breed en bruin, blijft nog even in beeld. Daarna steek je over naar de Médoc, de streek van de wijnen.
De dag is vlak. Echt vlak: je merkt de hoogteverschillen nauwelijks. Dat maakt het een dag voor ritme, niet voor kracht. Rijen wijnstokken, kasteeltjes tussen de velden en lange rechte stukken wisselen elkaar af. Het landschap is open, dus zon en wind bepalen hoe de dag voelt. Je bent bijna vijf uur onderweg en komt in Arsac aan zonder dat je benen protesteren. Zet een rustig tempo neer en kijk om je heen.