Lires laat je zonder gedoe achter je. Een paar huizen, een laatste blik om je heen, en de eerste heuvel is al daar. Het is de laatste dag en dat voel je. Er is geen haast, wel een lichte weemoed.
De etappe is licht. Je loopt over glooiend land, langs bos en akkers, en met ruim vier uur lopen hoef je nergens te sprinten. Dan komt Muxía met de zee en de kerk van de Virxe da Barca op de rotsen. Hier houdt de camino echt op. De openbare albergue wacht al op je. Start je op een gewone tijd, dan houd je de middag over om de kust op je gemak te bekijken.