Deze dag vraagt weinig van je benen, meer van je kleding. Je loopt over het Aubrac-plateau, open en ruw, op ruim 1300 meter hoogte. Daar waait het ook als het in het dorp nog windstil was. Bij mist of regen is het uitzicht in een mum van tijd weg.
Van klimmen is nauwelijks sprake. Je glooit langs weiden met stenen muurtjes en grazende koeien, met ruimte tot aan de horizon. Later zakt het pad het dal in en wordt het dalen meer dan het stijgen. Dat voel je in je knieën. In bijna 5 uur ben je er, met de middag nog voor je. Gun jezelf die tijd, want zulke korte dagen zijn een cadeau.