Als je Saint-Léonard-de-Noblat binnenloopt, voelen je benen elke meter van die bijna 30 kilometer. Er was geen ene grote klim vandaag. Het was eerder een lange reeks korte stukken omhoog en weer omlaag. Net als je denkt een ritme te hebben, verandert de helling. Het hoogste punt is bescheiden, maar dat merk je pas achteraf.
Zo’n 9 uur ben je onderweg, dus de middag gaat aan je trekken. Bos, weiland en kleine dorpjes wisselen elkaar af. Je daalt per saldo iets meer dan je klimt, en dat voelen je knieën. Dan duikt het stadje op, met de romaanse kerk boven de daken. Rugzak af, schoenen uit, en een koud drankje op een terras.