Steeneiken staan verspreid over het gele gras, en tussen de stammen grazen koeien. Zo begint de dag: ruim, open en stil. Je loopt over brede paden. Het hoogteverschil stelt weinig voor, en je gaat per saldo vooral omlaag.
Ruim zes uur ben je onderweg, en vooral de afstand telt. Schaduw is schaars, dus de zon bepaalt je tempo. Dan doemt Salamanca op. Je steekt de Tormes over via de Romeinse brug, met de kathedralen in warm zandsteen boven je. Een stad om even bij stil te staan. Achter je blijven de eiken en de wijde velden liggen, goud in het late licht.