In Aumont-Aubrac zet je je rugzak neer en merk je het meteen: je hebt nog energie over. Het is vroeg in de middag, er is tijd voor een wasje, een terras en een rustig rondje door het dorp. Na de eerste dagen voelt dat bijna ongewoon.
Terugkijkend was het een vriendelijke etappe. Het pad stijgt rustig, in totaal ruim 350 meter, en op het hoogste punt sta je op ruim 1100 meter. Daar waait het vaak flink, dus je merkt dat je hoger zit. Echt zwaar wordt het nergens. Je loopt in je eigen tempo, praat wat met medepelgrims en kijkt om je heen. Wat blijft hangen: open weiden, een enorme lucht en een pad dat zich ver voor je uit door het gras slingert.