Vila do Bispo laat je snel achter je: een paar straten, de laatste witte huizen, en dan opent het land zich. Geen drukte, nauwelijks verkeer. Alleen de wind, die je vanaf de eerste stap gezelschap houdt.
Het is een lichte dag. Het pad stijgt en daalt rustig en het hoogste punt blijft laag. Je benen hebben weinig te doen, je hoofd des te meer. Bijna 6 uur lopen, maar het voelt korter. Richting Sagres wordt het landschap kaler en wijder. Je ruikt de zee eerder dan je haar ziet. Aan het eind staan lage struiken te buigen in de wind en rolt achter de kliffen de Atlantische Oceaan door tot aan de horizon.