Bárcena de Campos laat je snel achter je. Een paar huizen, een laatste blaffende hond, en dan ligt de meseta open voor je. Geen bos dat schaduw geeft, geen bochten die iets verbergen. Het pad loopt vrijwel vlak, de hoogtemeters tellen nauwelijks mee.
Het ritme komt vanzelf. Je hoofd mag leeglopen, of juist vollopen met alles wat achter je ligt. Dit is de laatste dag van de Besaya, en dat voel je. In Carrión de los Condes sluit je aan op de Camino Francés. Het wordt er meteen drukker, met rugzakken, wandelstokken en gesprekken in allerlei talen. Wie hier doorloopt naar Santiago, begint aan een nieuw hoofdstuk. Als je omkijkt, zie je akkers die tot de horizon doorlopen onder een enorme lucht.