Een koe kijkt je kauwend na, vanachter een muurtje van losse stenen. Meer verkeer is er voorlopig niet. Je loopt de Aubrac op, en het landschap wordt ruimer met elke kilometer. Bomen worden schaars, de lucht groter.
Zo’n 27 kilometer is lang, en je doet er bijna acht uur over. Toch is het geen dag om te vechten. Het stijgen gaat geleidelijk, over graspaden en langs graniet, en je loopt vaak op een open vlakte. Dan telt vooral het weer: bij wind en mist voelt het ineens ruw en kaal. Aan het eind daalt de weg naar Nasbinals, een stevig granieten dorp midden in het weiland. Je ziet de huizen al even voor je er bent. Loop rustig, het dorp loopt niet weg.