Je loopt Sangüesa binnen met zware benen en een tevreden hoofd. De openbare albergue wacht, en een stoel in de schaduw is ook niet slecht. Achter je ligt een dag die pittiger was dan de afstand doet vermoeden.
Vlak na Ruesta moet je er meteen aan geloven: ruim 300 meter klimmen, steil en zonder omweg. Daarna wordt het rustiger, maar niet makkelijk. Je daalt veel meer dan je stijgt, en dat voel je vooral in je knieën. Het landschap is open en ruim, met weinig dat je afleidt van je eigen pas. Kijk onderweg nog eens om je heen. Achter je rollen de droge heuvels weg in de warme lucht, tot ze vervagen aan de horizon.