Het voelt als een lange adem. Je benen merken vooral de kilometers en nauwelijks de hoogte, want de route loopt bijna vlak. Je hoofd moet het doen met herhaling: pad, akker, horizon, nog een stuk pad.
Salamanca met zijn goudkleurige zandsteen laat je snel achter je. Daarna wordt het stil en open. Het is de eerste dag, dus je rugzak is nog nieuw voor je schouders en je voeten weten nog niet wat ze te wachten staat. Begin rustig, want bijna 9 uur is geduldwerk. Robliza de Cojos is een klein dorp. Geen drukte, wel de voldoening van een eerste etappe die erop zit.
Rek vanavond je kuiten en wees trots op jezelf.