Je benen merken het al vroeg: dit is geen vlakke slotetappe. Korte klimmetjes en steile dalen wisselen elkaar af, samen ruim 700 meter omhoog. Toch kom je nooit hoog boven de zee. Je adem gaat mee met het ritme, je hoofd is al half bij de aankomst.
Ruim zes uur loop je langs de ruige kust. Wind, rotsen en de oceaan die steeds opnieuw opduikt. Alle dagen hiervoor zitten in je benen en daarom loop je rustig, bijna zwijgzaam. Dan komt Fisterra in beeld, met de huizen rond de haven en het water erachter. Je loopt het dorp in, laat je rugzak van je schouders glijden en kijkt uit over de Atlantische Oceaan. Verder gaat de route niet.