In Arou zakt de dag vanzelf je benen uit. De zee is al uren je buurman geweest en nu ligt hij vlak voor je neus. Terugkijkend was dit een vriendelijke etappe: zo’n vijf uur lopen en nergens een echte klim. Het hoogste punt blijft laag. De heuvels zijn kort en je ritme blijft rustig.
Vanaf Laxe volg je de kust, met steeds weer een nieuw stuk strand of een nieuwe inham. Het pad wisselt tussen zand, aarde en stukken weg. Je kunt dus makkelijk een uur zitten kijken zonder dat de dag in de knel komt. De wind is de enige tegenstander, en die waait je vooral schoon. Het laatste beeld van de dag is de Atlantische Oceaan in het late licht, die aan de horizon grijs en zilver overgaat in de lucht.