Vandaag zeuren je benen niet en loopt je hoofd vanzelf mee. Zo’n vijf uur, en geen grote klim die je de hele ochtend voor je uit schuift. Na de zwaardere dagen mag het ritme even zakken.
Het pad gaat voortdurend op en neer, maar nooit lang of steil. Aan het eind daal je net iets meer dan je klimt, en dat voel je vooral in je knieën. Dan ligt Mondoñedo voor je: een rustig stadje met een kathedraal. Je komt zonder haast aan en hebt de middag nog voor je.
Galicië laat zich hier van zijn groene kant zien. Weilanden, bos en soms een sliert mist die tussen de heuvels blijft hangen.