Frómista laat je makkelijk los. Nog een paar straten, dan nemen de akkers het over. Dit is de meseta: wijd, vlak en met een horizon die niet dichterbij lijkt te komen. Van hoogteverschil merk je bijna niets, dus je benen krijgen een rustige dag.
Wat wel telt is de zon. Er is weinig schaduw en het pad loopt een flink eind vlak langs de weg. Je komt door kleine dorpjes. In Villalcázar de Sirga staat een opvallend grote kerk, de Santa María la Blanca. Daarna is het nog een stuk rechtdoor naar Carrión de los Condes, een echt stadje waar je met energie over houdt aankomt. Loop het rustig. De meseta houdt niet van haast.